δεν ξερω που με συναντησαν και γιατι. νοιωθω όμως σαν να γραφτηκαν για ‘μενα. δεν τα ‘χω χορεψει (πολλα δεν ξερω αν θα τα ακουγα αλλιως)… εδώ δεν τα ‘χω ακουσει ποτε οντας καψουρης (που να σε βρω και ‘σενα τετοια ωρα)… και μεταξυ τους είναι τοσο μα τοσο διαφορετικα… μερικα από αυτά, ερμηνευμενα από γυναικες…
την βικυ μοσχολιου
Δεν ξέρω πόσο σ' αγαπώμέτρο δεν έχει η αγάπηείναι απ' τον ήλιο πιο ψηλάκαι δεν τη φτάνει μάτι.ή την μελινα κανα
και στη φουφού του καστανάστάχτη να γίνεις σατανά (γιατι διαολος εισαι)
κ’ ειναι που θελω να σε κοιτω στα ματια όταν ακουω τη φωνη της τσανακλιδου
Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένωτα βάζω στη σακούλα και σ' τα φέρνω.Ρωτάς για την καριέρα μουτη νύχτα και τη μέρα μουκι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω.αναρωτιεμαι τι να νοιωθει όταν τραγουδαει το «χελιδονια της βροχης»
Κάθε φτερό και φόβος της φωτιάς σουΚάθε μου πέταγμα παιχνίδι στη ματιά σουΌρκους κι ευχές που έκανες θυμήσουΜέσα στα χέρια μου τα θαύματα παγώνουνσκεφτομαι τι θα γινοταν αν μ’ αγαπουσε
Αν μ' αγαπάςθα κλέψω χρώμα της φωτιάς μόνο αν μ' αγαπάςαν θα την τρελαινα ποτε
Εσύ θα με τρελάνεις, θα με πεθάνειςμ' έχεις στα χέρια σου μα δε με πιάνειςαν είναι η αγαπη μας μικρη ή μεγαλη
με πράγματα, λόγια δικά μας μοναδικά μιας αγάπης μικρής η βροχή ξεκινάΜη σταματάς. (ναι, μην σταματας)…
(παλιοτερα, στο μυαλο μου, ερωτοτροπουσα με την τανια… μου περασε… αναθεμα και αν ξερω το γιατι…).
καποτε γνωρισα και την ποπη αστεριαδη
Απόψε για σένα θ' ανάψω τ' αστέριανα πέσουν βροχή μες τα δυο σου τα χέριαθα ανάψω για χάρη σου και το φεγγάρι…(ποσο να απεχει το λαθος από το παθος;)
Το πρόβλημά μου είσαι εσύείσαι εσύ είσαι εσύμονάχα εσύ(κατι θα ξερει η τσαλιγοπουλου)
με σκεφτομαι σαν σε ασπρομαυρη ταινια, με ένα μπουζουκι στο χερι σαν τον μανωλη χιωτη, και ‘σενα στο πλευρο μου ως μαιρη λιντα (βιτσιο ε; ΣΙΓΟΥΡΑ)
Πολλές φορέςμου λες πως θα φύγεις.Πού θα παςκαι θέλεις να μ΄αφήσεις.Μια βραδιάσε μένα θα γυρίσεις.(με πονο στην καρδια)…
και εχω ακομα πολλα να σου πω…