γυρνώντας από τη βραδινή έξοδο (πήγα να δω τον goldie - βαβούρα μέχρι αηδίας) έψαχνα στο ραδιόφωνο να ακούσω κάτι μέχρι να φθάσω σπίτι... έτυχε και έπεσα στο Σκάι... εκείνη την ώρα διάβαζαν στον αέρα το mail ενός 20χρονου (θα προσπαθήσω να το βρω για να το βάλω) παιδιού...
πάλι καλά που υπάρχουν και τέτοιοι 20χρονοι... δείχνει να έχει ένα μέλλον αυτός ο τόπος.
λοιπον κυριε πολυδωρα, που ειναι οι μολοτωφ; η σπασμενη καγκελοπορτα; ο προπυλακισμος του ειδικου φρουρου; που ειναι ολα αυτα που δικαιολογουν την νομιμη αμυνα του κυριου ειδικου φρουρου;
α ρε ψευτες... αν 'ετρωγε' κανενα/μια, τοτε να δω τι θα λεγατε... αληθεια πως τους εκπαιδευετε; τους λετε πως αν πανικοβληθειτε, τοτε δικαιουστε να πυροβολησετε; και μετα βαζουμε τον γιακουματο να λεει για στρακαστρουκες (αυτος δεν ειχε βγαλει το πιστολι στη βουλη; ) και πως οσες ψηφους περνει ο συνασπισμος στο συνολο περνει αυτος στην β' αθηνων οπου εκλεγεται;
παρελειψε να μας πει βεβαια οτι εκλεγεται επειδη εχει τη νεα δημοκρατια απο πισω και οχι λογω της χαρισματικης προσωπικοτητος του. πως αν κατεβαινε μονος του θα επαιρνε οσες ψηφους περνει και ο καραγκιοζης βεργης (και αν επαιρνε και τοσες)... πως αν δεν περιμεναν να τους βολεψει σιγα μην τον ψηφιζαν τον κολοσσο της πολιτικης.
ξεκαβαλιστε απο το καλαμι ρε.
και εμείς ηλίθιοι μιας και ανεχόμαστε την ‘ενημέρωση’ που προσφέρουν βεβαίως βεβαίως…
1. Norman Davies - Europe: A History. (Oxford: Oxford University Press 1996. ISBN 0-19-820171-0)
μια κριτική για το βιβλίο.
&
2. Robert Cowley (ed.) - What if? (Pan; New Ed edition, 2001.ISBN-10: 0330487248).
Europe is in the midst of an undeclared “civil war” — a struggle that has been boiling away since the 18th century. It is a war between religious believers and secularists.
The French Revolution was the decisive moment in this clash between Church and anticlericalists. It created two hostile camps across the whole of Europe — pitting the followers of Voltaire, who sought to écraser l’infâme, as they described the Church, against those who saw the separating of Church and State as an insurrection against God.
Over the past hundred years the religious camp has come, by and large, to accept civil liberty and religious pluralism. The anticlericals have — with the exception of hardline Marxists and writers such as Richard Dawkins — given up on the attempt to extirpate religious belief.
But the old antagonism still lurks under the surface. It resurfaced over the debate whether the proposed constitutional treaty for the EU should recognise the Christian roots of Europe. The visceral reaction of the French Left has its counterpart in Church rhetoric deploring the growth of “godless” secularism. Even Pope Benedict XVI, the most learned pope for many years, recently called for an understanding between religions in order to combat secularism.
This split is as tragic as it is unnecessary. It is tragic because, by identifying European secularism with nonbelief and materialism, it deprives Europe of moral authority — playing into the hands of those who are only too anxious to portray Europe as decadent and without belief. It is unnecessary because it because it rests on a misunderstanding of the nature of secularism.
Properly understood, secularism can be seen as one of Europe’s noblest achievements. What is the crux of secularism? It is that belief in an underlying moral equality of humans implies that there is a sphere in which individuals should be free to make their own decisions.
Secularism, however, is not mere indifference or nonbelief or a “value-free” framework. On the contrary, it rests on the firm belief that to be human means being a rational and moral agent, a free chooser with responsibility for one’s actions. It puts a premium on conscience rather than the blind following of rules. It joins rights with duties to others.
This is also the central, egalitarian moral insight of Christianity. It can be seen in St Paul’s contrast between “Christian liberty” and observance of the Jewish law. Enforced belief was, for Paul, a contradiction in terms. Strikingly, in its first centuries Christianity spread by persuasion, not by force of arms — a contrast to the early spread of Islam.
Secularism identifies the conditions in which authentic beliefs should be formed and defended, making it possible to distinguish inner conviction from external conformity. This is the way secularism has always been understood in the United States. There, secularism has been identified with moral intuitions generated by Christianity.
This has not been the view in Europe because for centuries Christianity was associated with the hierarchy and coercion of a privileged and monolithic Church. A kind of moral incoherence, especially marked in Catholic Europe, was the consequence. Religious believers struggled against the claims of civil liberty as a threat to the Church, while those who defended liberty looked upon the Christianity as their enemy. Both sides failed to appreciate the extent to which promoting secularism amounted to turning the foundation beliefs of Christianity — moral equality — against any privileged, coercive role for the Church.
By contrast, the absence of both an established Church and aristocracy in America meant that Americans almost instinctively grasped the moral symmetry between secularism, with its civil liberty, and Christianity. Today Muslim commentators also sometimes perceive that symmetry when they speak of “Christian secularism”.
What will happen to this “civil war” now that Europe is faced with the challenge of Islam? Will Europeans come to understand better the moral logic that joins Christianity and civil liberty? It is important that they do so, if they are to counter the argument that secularism is a form of nonbelief or indifference. Their own self-understanding is at stake.
If Europeans understand secularism merely in the terms favoured by its critics — as consumerism, materialism and amorality — they lose touch with the moral intuitions generated by their tradition. They forget why they value freedom — and therefore risk losing it.
And what of the US? There is no room for complacency. The rapid growth of Christian fundamentalism jeopardises the traditional American understanding of secularism as an embodiment of Christian moral intuitions. “Born again” Christians are coming to identify secularism as their enemy rather than a companion. In struggling against abortion and homosexuality, they risk losing touch with the most profound moral insight of their faith. If good and evil are contrasted too simply, in a Manichean way, charity is the loser. The principle of equal liberty is put at risk.
It is a strange and disturbing moment in Western history. Europeans — out of touch with the Christian roots of their liberalism — often seem to lack conviction, while Americans may be succumbing to a simplistic version of faith. But only when this civil war of ideas is called off — when both camps see what they owe to the other — will Europe and America be able to mount a forceful defence of freedom.
[ ενα ενδιαφερον αρθρο του Larry Siedentop (Emeritus Fellow, Keble College, Oxford, & συγγραφεα του "Democracy in Europe") στην αγγλική εφημερίδα The Times (27.02.07). Aν και προσωπικά διαφωνώ με το σχόλιο για τις χριστιανικές ρίζες της φιλελεύθερης κοσμικότητος.].
Την τελευταία του πνοή άφησε στο Παρίσι, σε ηλικία 77 ετών, ο Γάλλος κοινωνιολόγος και φιλόσοφος Ζαν Μποντριγιάρ. Ο Μποντριγιάρ απετέλεσε έναν από τους πιο σημαντικούς μεταμοντέρνους διανοητές.
Σύμφωνα με τον εκδοτικό οίκο που είχε αναλάβει την έκδοση των βιβλίων του, ο Μποντριγιάρ πέθανε στο σπίτι του στο Παρίσι, μετά από «μακριά ασθένεια».
Ο Μποντριγιάρ γεννήθηκε το 1929 στο Ρενς, σπούδασε γερμανική φιλολογία έζησε κάποια χρόνια στη Γερμανία και επέστρεψε στη Γαλλία ως διδάκτωρ κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο Paris - X Nanterre. Μετέφρασε στα γαλλικά Μπέρτολντ Μπρεχτ, Πέτερ Βάις και Ε. Μύλμαν.
Ο Μποντριγιάρ έγραψε περίπου πενήντα βιβλία και ήταν διάσημος για την κριτική που ασκούσε στους μηχανισμούς της καταναλωτικής κοινωνίας.
Υπήρξε φιλόσοφος, κοινωνιολόγος, πολιτικός σχολιαστής και φωτογράφος. Τα έργα του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Μερικά από τα πιο γνωστά του έργα είναι τα Αμερική, H διαφάνεια του κακού, Η έκταση της επικοινωνίας, Ο καθρέφτης της παραγωγής, Το σύστημα των πραγμάτων και L' Echange symbolique et la mort.
news.in.gr, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό.
βιβλια του, βαλμένα σε χρονολογική σειρά (από το παλαιότερο στο νεότερο):
δες και
&
O ηχος της γιορτης (πατα με)
[01. Parov stelar - Nowhere (ft. Billy Kern),
02. Omni trio - Higher ground,
03. Big Bud - State of mind,
04. Mathematics - Lullaby of clubland,
05. Brooklyn & Bachelors of science - Wicked ways,
06. Calibre & High Contrast - Mr. Majestik,
A las barricadas (Himno de la CNT, 1936)].
παρακολουθώντας εχθές, τρίτη 07.03.07, λίγο το δελτίο του alpha και λίγο την εκπομπή ‘φάκελοι’ του Παπαχελά στο mega μπορεί να βγάλει κανείς/μιά κάποια πολύ χρήσιμα συμπεράσματα για την Ελλάδα… το θέμα και των δυο εκπομπών είχε να κάνει με το περίφημο πλέον βιβλίο ιστορίας της στ’ δημοτικού και τους σχετικούς ιστορικούς μύθους (η μη)…
στο δελτίο του alpha ήταν καλεσμένοι ένας καθηγητής ιστορίας του πανεπιστήμιου Αθηνών, ένας παπάς (εκπρόσωπος τύπου αν θυμάμαι σωστά), η Ζαχαρέα με τον άλλο τον βλάκα τον παρουσιαστή και ο Λιακόπουλος (τι λες τώρα!!!!)…
ας ξεκινήσω τον σχολιασμό μου από αυτό… ο Λιακόπουλος γιατί ήταν καλεσμένος; ως ιστορικός; ως φωτεινός παντογνώστης; ως σαβουροβιβλιοπώλης; τι είχε να προσφέρει στην συγκεκριμένη κουβέντα ο κύριος αυτός; με τι φόντα θα συζητούσε; τι ιστορικές μελέτες έχει κάνει; ποια είναι η βιβλιογραφία που χρησιμοποιεί; στα πλαίσια της ελευθερίας της γνώμης (και καλά); ας καλούσαν και άλλους/ες τότε… κάποιον/α τούρκο/άλα, κάποιον/α αντιεξουσιαστή/ρια, κάποιον/α πρόσφυγα, κλπ…
άντ’ αυτού κάλεσαν τον μαϊντανό Λιακόπουλο… τόσες πίπες λέει σε τόσα κανάλια, ας πει και μια παραπάνω στο δελτίο σας… αφού τρώμε τα σκουπίδια του Γεωργιάδη ας φάμε και τα σκουπίδια του έτερου εκ του λα.ος, Λιακόπουλου… να θυμίσω ότι κατά καιρούς έχει παραστεί και ο Βελόπουλος σε ανάλογες εκπομπές με θέμα την Μακεδονία…
προσωπικά η ένσταση μου δεν είναι στο ότι ζητήθηκε η γνώμη τους. αυτό έλειπε κιόλας… αλλά από πού και ως που αποκτά ανάλογο βάρος η άποψη ενός καθηγητή ιστορίας που λογικά θα έχει φάει τα χρόνια του πάνω στα βιβλία (εφόσον μιλάμε για σοβαρό επιστήμονα πάντα και όχι για κάποιο κομματόσκυλο) με έναν παπα (που από όσο θυμάμαι, ο ίδιος δήλωσε ότι οι μόνες ιστορικές πήγες που έχει διαβάσει είναι ότι έχουν γράψει οι δάσκαλοι του – άλλοι παπάδες) και με τον Λιακόπουλο που έχει σπουδάσει φυσικός (από ότι λέει) και έχει ως χόμπι την παραποίηση της παγκόσμιας ιστορίας; δημοκρατία έχουμε θα μου πεις… έστω και ως πρόφαση… και πες ότι το δέχομαι…
που είναι οι πηγές των κυρίων; ο μεν καθηγητής μίλησε για την συνθήκη της Λοζάννης, για τα απομνημονεύματα του παλαιών πατρών Γερμανού, κλπ… οι άλλοι τι πηγές παρέθεσαν; καμία…
μα τόσα χρόνια αυτά μας μαθαίνουν… ναι, αλλά βρες μου μια πηγή που να το λέει… μα λέμε ΄’φεγγαράκι μου λαμπρό φέγγε μου να περπατώ να πηγαίνω στο σχολείο να μαθαίνω γράμματα”… υπάρχει και ο πίνακας του Γκίκα… να οι πηγές που χρειάζεται… μου θύμισε το πολύ καλό σκετσάκι των ΑΜΑΝ… μα γιατί το σπας το αυτοκίνητο αυτό; γιατί έχει αθηναϊκές πινακίδες… το λέει και ο Μπάμπης ο σουγιάς…
έχουμε λοιπόν δυο πλευρές… τον μεν καθηγητή με τις ιστορικές του πήγες (λανθασμένες; ας τις διαψεύσει όποιος/α τις αμφισβητεί παραθέτοντας άλλες)… από την άλλη έχουμε τον παπα (δεν θυμάμαι δυστυχώς το όνομα του) και τον μαϊντανό (λέγε με Λιακόπουλο). που είναι οι πηγές σας παιδιά; μα υπάρχουν άπειρες πηγές… ε πείτε μια… μα είναι άπειρες… ναι, ρε φίλε αλλά πες μια… ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΙΡΕΣ ΛΕΜΕ… ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΠΕΣ ΜΙΑ… ένας τελείως σουρεάλ διάλογος…
αργότερα στην εκπομπή του Παπαχελά το ίδιο σκηνικό… 3 ιστορικοί, καθηγητές πανεπιστημίου, ο Καργάκος (δημοσιογράφος/συγγραφέας – τι σύμπλεγμα και αυτό), κάποιοι κληρικοί και ο Παπαθεμελής (διαβάστε το όνομα του συλλαβιστά, τραβώντας την τελευταία συλλαβή)…
λέγανε οι καθηγητές τα δικά τους με τα διάφορα στοιχεία τους από εδώ και από εκεί, με πολλά από αυτά συμφώνησε και ο Καργάκος (γνωστός για τον συντηρητισμό του – η τουλάχιστον κάπως έτσι τον έχω αντιληφθεί εγώ), είπε ένας από τους παπάδες πως ακόμα και έτσι να είναι (όπως τα λένε οι ιστορικοί) είναι ένας ωραίος μύθος και καλά θα κάνει να συνεχίσει να υπάρχει… και ξάφνου μέσα στο σκοτάδι (εξού και το όνομα Σκωτία – δόθηκε από τους αρχαίους έλληνες όταν πρωτοπήγαν εκεί λόγω του ότι η ατμόσφαιρα στον τόπο αυτό ήταν σκοτεινή – μην ξεχνάμε και τον μαϊντανό Λιακόπουλο) ήρθε το φως… εσχίσθει ο ουρανός στα 2 και ακούσθηκε η φωνή του θεού από το στόμα του Παπαθεμελή, ο οποίος εν ολίγοις είπε ότι υπάρχουν άπειρες πήγες για αυτά που λέει και πως περίεργοι (νεοταξικοί ίσως;;;;) κύκλοι κρύβονται πίσω από τα γεγονότα αυτά με σκοπό να αφελληνίσουν την χώρα μας…
δεν θα σχολιάσω ότι ο Παπαθεμελής έχει πάρει εργολαβία τα εθνικά θέματα… μόνο αυτός νοιάζεται για την αλήθεια… όλοι/ες οι άλλοι/ες ζούμε στο ψέμα, και όχι στην αλήθεια των sex pistols (γκέγκε:)… υπάρχει και μια ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ όλων των ιστορικών ενάντια στην Ελλάδα μας (εδώ πέφτουν τα απαραίτητα δάκρυα και οι απαραίτητες κραυγές αλά Τράγκα)… μας κυνηγούν ΟΛΟΙ/ΕΣ γιατί ΕΙΜΑΣΤΕ… αν δεν ήμασταν προφανώς δεν θα ενδιαφερόταν κανείς/μία… τι να πεις… να είσαι η να μην είσαι;
αυτό που μου έμεινε πάντως ήταν μια απέραντη θλίψη… για την χώρα που ζω… είδα πολλούς/ές εθνοπατέρες… πολλούς/ές που επαγγέλλονται «εθνικά θέματα»… μόνο αυτοί/’ες δύνανται να έχουν άποψη (και δη σωστή)… όλοι/ες οι υπόλοιποι/ες όχι… είναι δυνατόν στο 2007 να υπάρχει κράτος που να έχει αντί για μια εξωτερική πολιτική, εθνικά θέματα;;;;;
είδα επίσης ότι η επιστήμη δεν έχει κανένα απολύτως κύρος στην χώρα αυτή… σε χρόνια ιστορικής έρευνας (που ακόμα και σε λάθος αποτέλεσμα να έχουν κατάληξη) αντιπαραθέτονται αοριστίες και γενικολογίες χωρίς απολύτως καμία θεωρητική υποστήριξη… απέναντι σε άτομα ειδικευμένα σε ένα θέμα κάθονται μαϊντανοί (βλέπε Λιακόπουλος και Παπαθεμελής) όπου έχουν άποψη για όλα… ναι, σίγουρα όλοι/ες έχουμε μια άποψη… αλλά ένα άτομο εξειδικευμένο σε ένα τομέα που εμείς γνωρίζουμε είτε εμπειρικά είτε λόγω φιλολογικού ενδιαφέροντος νομίζω πως έχει κάτι παραπάνω να πει… σίγουρα την Ελλάδα θα είχε στο μυαλό του ο Κούν όταν μίλαγε για την επιστημονική επανάσταση και τα παραδείγματα (η ο Πόπερ με την θεωρεία της διαψευσιμότητος)….
ακόμα είδα πως πολλοί/ές δεν θέλουν να ακούσουν και την άλλη άποψη. βολεμένοι/ες στους ιστορικούς τους μύθους (ή μη)… ακόμα και χωρίς να ξέρουν εάν αυτό που πιστεύουν ισχύει η όχι. και όχι δεν θεωρώ ότι αυτό δείχνει την εθνική συνείδηση του έλληνα… δείχνει ένα βαθύ αίσθημα ανασφάλειας. όταν θες να έχεις επίγνωση του ποιάς/ά είσαι, από πού έρχεσαι, ακούς και ψάχνεις τα πάντα. όταν οχυρώνεσαι σε μια άποψη, δεν ακούς τίποτα άλλο, μιλάς για προδότες κλπ, τότε σε κάτι αμύνεσαι… ως άλλος Δον Κιχώτης μάχεσαι με τους δικούς σου ανεμόμυλους.
είδα και ποιοι/ες έχουν κύρος σε αυτή τη χώρα… οι παπάδες (αν φοράς ράσο σε προσκυνούν όλοι ακόμα και ο χειρότερος κάφρος να είσαι), οι Λιακοπουλέοι και οι Παπαθεμελήδες…
είδα τέλος και το χαΐρι των ΜΜΕ, και κατ’ επέκταση το χαΐρι της κοινωνίας, την κατάντια μας δηλαδή μιας και εμείς είμαστε η κοινωνία (κι ας έχουμε επιλέξει να ζούμε ο καθένας και η καθεμία στον μικρόκοσμο του/της)… και δυστυχώς επαληθεύεται ακόμα μια φορά αυτός/ή που είπε ότι τα ΜΜΕ είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας… βλέποντας το τι μεταδίδουν αποκτάς μια ιδέα για το τι πάνω κάτω είναι η τάση της εποχής, η κοινή συνείδηση, τα συμφωνημένα υπονοούμενα του Σεφέρη… η ταυτότητα… το να κλείσεις την τηλεόραση δεν είναι λύση… αν κάτι πολεμάς, πρέπει να το βλέπεις, να το καταλαβαίνεις και όχι να το αποφεύγεις… ίσως και να ακούγομαι και εγώ ως εθνοπατέρας αλλά μακριά από εμένα τέτοιου είδους ευθύνες.
ας προσπαθήσουμε να αλλάξουμε αυτό το τοπίο… είναι εφικτό… ο/η καθένας/μια όπως μπορεί… το παν είναι η ιστορική πράξη.
Καλή σας ημέρα.
υγ. μου άρεσε το κράξιμο του Λαζόπουλου στον Γεωργιάδη… ο κυρ-Άδωνις είναι σίγουρα ο Γκέμπελς του λα.ος… τι να πρωτοθυμηθώ; την τέλεια διαφήμιση που είχε κάνει στο βιβλίο του φύρερ-καθίκι-πλεύρη «οι εβραίοι»; την δήλωση που αναμετέδωσε και ο Λαζόπουλος; ότι δήθεν του είπαν οι αναρχικοί πως το να έχει την ελληνική σημαία στα Εξάρχεια είναι σαν να έχει την σβάστικα του Χίτλερ… έλεος ρε απατεώνα… για πόσο ηλίθιους/ες μας έχεις; τι παπαριές αραδιάζεις; σου είπαν οι αναρχικοί… σιγά μην σου έστειλαν και e-mail… άκου κάτι μαλακίες που λέει το άτομο… και κοίτα που τον πιστεύουν… όξω ρε (εμπάθεια ε;)….
